آهسته از ذهنم می گذرد، فريادی بلند
چون گذر دست مرگ از اندام تنومند يک مرد.
چون به دنيا آمدن کودکي آهسته ولي با فرياد
آهسته می گویم: "فراموشم کن" آهسته ميشنوم: "فراموش شده‌ام ".
چه آشناست اين کلام " فراموش ميکنم ". گفته بودم به او که صدايش را، چشمهايش را، دستهايش را و اينکه خواستم فراموشم کند را فراموش خواهم کرد .
بايد بروم، آهسته، که نيازارم گوشهايی را که به فرياد عادت نکرده اند ...
و نيازارم قلبي را که به بيرون راندن خو نگرفته
من آهسته و بيصدا، به پيشواز سکوت ميروم .
و ناپديد ميشوم، تا نيازارم چشم هايی را که به ديدن من عادت نکرده اند ...
بايد فراموش کنم که روزی بوده‌ام. تا نيازارم دلی را، که به نبودن من انس گرفت..
طنين زيبای کلامش که گويی قرنهاست از شنيدنش گذشته که مي گفت "دوستت دارم " ، آهسته از ذهنم ميگذرد .آهسته همچون نوازش اشکهاي گونه ام را که تنها دستی نوازش گر بود قبل از هجرت بی بازگشت دستهايش و صدای شکننده گلويم در فرو آوردن سر تسليم به بغض غريبانيه ای که از زنده شدن ياد او جان گرفته و از تجسم تنهایی بعد از او مي گذرد آهسته از ذهن غبار آلوده من شميم یاد تو فاصله مي‌گيرد، شميمی که به من جان داد و صدای دور شدن قدمهايش آهسته آهسته مغرور و بيکلام، که مثل هميشه، سکوت؛ اشکهايم را به جنون تبديل مي كند، آهسته از ذهنم ميگذرد آهسته و خاموش و بی رحم، مثل رفتن و کشتن عشق
آری ، من روزهاست که رفته‌ام
من شبهاست که رفته‌ام
من رفته ام
رفته ام...
رفته ام...
رفته ام...